Главная > Актуально > 15 февраля — 25 лет выводу войск из Афганистана

15 февраля — 25 лет выводу войск из Афганистана

День памяти

15 февраля 1989 года после более чем 9 лет войны советские войска покинули территорию Афганистана. Наряду с другими жителями СССР свой интернациональный долг выполняли и белорусы. Через войну в Афганистане прошли 28832 гражданина нашей республики. 771 человек погиб, более полутора тысяч человек получили ранения. 25 лет назад в этот день последние советские войска были выведены из Афганистана.
За время боевых действий погибли 4 жителя Чаусского района, были ранены 3, приняли участие – 63.
15 февраля торжественные мероприятия в честь этой годовщины пройдут по всей Беларуси. В этот день «афганцы» не скрывают своих слез, а скорбь и печаль переполняют сердца многих белорусов.
В День вывода советских войск из Афганистана вспомним подвиг воинов-интернационалистов – тех, кто сейчас рядом с нами, и тех, кто погиб на чужой земле.
В.ГУРИНОВИЧ, военный комиссар Чаусского райвоенкомата подполковник.

*****

У далёкія сямідзесятыя гады мінулага стагоддзя ўкраінскі хлопчык  Сярожа Мужыцкі, гледзячы на карту суседняй Беларусі, нават і падумаць не мог, што хутка гэта краіна стане для яго другой радзімай, што тут народзяцца і вырастуць яго дзеці, а ён, расказваючы землякам пра сваё жыццё, будзе гаварыць: “А ў нас у Беларусі…”
Дзяцінства і юнацтва Сяргея Мужыцкага прайшло ва ўкраінскім горадзе Сумы. Скончыў дзесяцігодку, затым працягваў вучобу ў прафесійна-тэхнічным вучылішчы, дзе набыў спецыяльнасць бляхара. Выбар быў не выпадковы: яго бацька быў добрым майстрам гэтай справы і з дзя-цінства прывіў любоў да яе сыну. Папрацаваць самастойна маладому спецыялісту не давялося, бо ў 1978 годзе яго прызвалі ў рады Савецкай Арміі. Служыць юнак трапіў у Брэст на пагранічную заставу імя А.Новікава. Сяргею адразу спадабалася прырода Беларусі, ветлівасць і добразычлівасць мясцовых жыхароў. Неяк падумаў: “Вось было б добра застацца тут жыць”. На вучэбным пункце салдату прапанавалі стаць кінолагам. Ён згадзіўся. І вось ужо праз год службы, які праляцеў вельмі хутка, радавы Мужыцкі разам а Айвай (так звалі службовага сабаку) выходзіў ахоўваць рубяжы нашай краіны.
Сяргей Мікалаевіч добра памятае той дзень, калі яго разам з аднавайскоўцамі выклікаў камандзір часці і загадаў збірацца для адпраўкі на перасыльны пункт у горад Белая Царква ў школу кінолагаў. Тыдзень заняткаў – і ўзвод з 50 чалавек разам са сваімі чацвераногімі “выхаванцамі” вылятаюць “абараняць паўднёвыя рубяжы граніцы”. Як аказалася – у Афганістан. Першыя дні на чужой зямлі здаваліся бясконцымі: невыносная спёка, пясчаныя буры, горы… Узвод, дзе служыў радавы Сяргей Мужыцкі, ахоўваў аўтадарогі, праводзіў калоны з грузамі, вёў баявыя дзеянні супраць атрадаў апазіцыі.
У хвіліны зацішша савецкія салдаты збіраліся гуртам, жартавалі, успаміналі родных, блізкіх, каханых, перачытвалі ад іх лісты, спявалі.
Как редко бывают такие часы,
Когда пуля песню не бьет,
Но время проходит – и надо идти
Вечером снова в поход…
Словы гэтай песні назаўсёды застануцца ў сэрцы Сяргея Мікалаевіча як памяць пра афганскія дні, калі ніхто з іх, маладых і бязвусых, не ведаў, што чакае праз хвіліну, што будзе заўтра: світанне новага дня або захад ягонага жыцця.
Але, нягледзячы на ўвесь цяжар ваеннага жыцця, ніхто не скардзіўся і не раскісаў: “Мы ўсе выконвалі свой абавязак – абавязак служэння Айчыне, – з гонарам гаворыць мой суразмоўца. – Тады мы верылі ў правату нашых дзеянняў і ўчынкаў”.
29 верасня 1980 года быў падпісаны загад аб дэмабілізацыі, а вярнуўся дадому Сяргей только ў сакавіку 1981 года.
Вернулся домой с афганских полей,
А дома светло и тепло,
И только открою знакомую дверь,
Скажу: “Мама, я живой”.
Пасля службы вярнуўся ў родны горад, працаваў па спецыяльнасці, дапамагаў бацьку. Праз паўтара гады ажаніўся з мясцовай дзяўчынай. Здавалася, што надышоў той час, калі можна спакойна жыць, працаваць, кахаць. Але не… Афганістан не прайшоў бясследна: здароўе маладога чалавека пагоршылася. Урачы параілі змяніць клімат, пасяліцца ў сельскай мясцовасці або невялікім горадзе, падтрымліваць дыету.
Жонка Алена, стоячы аднаго разу на аўтобусным прыпынку, выпадкова прачытала аб’яву па абмене дома ў горадзе Чавусы на кватэру ў горадзе Сумы. Вечарам на сямейным савеце вырашылі: мяняемся.
15 красавіка 1983 года маладая сям’я сышла на чыгуначнай станцыі г.Чавусы. З таго дня прайшло больш за трыццаць гадоў, але ні аднаго разу ні Сяргей Мікалаевіч, ні Алена Міхайлаўна не пашкадавалі, што некалі прыехалі ў незнаёмы ім горад, які падарыў ім шмат сяброў. Залатыя рукі Сяргея Мікалаевіча ведаюць многія жыхары нашага маленькага гарадка. Ідучы па горадзе, можна ўбачыць бляшаныя вырабы, зробленыя ім. Працуе ён у ПМК-278.
А яшчэ наш суразмоўца – добры гітарыст. Ні адно сямейнае свята не абыходзіцца без яго песен. Нельга не сказаць і пра яго захапленне садаводствам. Разам з жонкай яны разбілі сад каля хаты, пабудавалі вялікую цяпліцу, дзе вырошчваюць таматы, дыні, кавуны.
Мінулы год быў для сям’і Мужыцкіх багаты на святы: адзначылі 30-годдзе жыцця на чавускай зямлі, 55-гадовы юбілей галавы сямейства, нарадзілася першая ўнучка.
“Жыццё пражыць – не поле перайсці”, – так гучыць народная мудрасць. І з ёй нельга не пагадзіцца. Чалавеку, як Ікару, трэба расправіць крылы і здзейсніць намечанае, пакінуць пасля сябе добрыя справы. На мой погляд, Сяргею Мікалаевічу гэта ўдалося.
Л.КУЗЬМІНА.
НА ЗДЫМКУ: С.М.Мужыцкі.

Президент поручил подготовить до 20 декабря окончательный вариант проекта бюджета на 2018 год

Президент Беларуси Александр Лукашенко поручил до 20 декабря представить окончательный проект бюджета на 2018 год. Об этом он заявил на докладе правительства, Национального бан...

Погода в Чаусах




Архив публикаций



Полезные ссылки