Понедельник, Июль 23, 2018
Главная > Год малой родины > [Сяргей Падбярэзскі] Ад механізатара да кіраўніка гаспадаркі ААТ «Дужаўка»

[Сяргей Падбярэзскі] Ад механізатара да кіраўніка гаспадаркі ААТ «Дужаўка»


За акном аўто мільгаюць знаёмыя пейзажы: акаймаваная ружовым усходам кромка лесу, сівізна начнога інею на пажухлым дыване луга, рэчка Проня, што яшчэ не ўвабралася ў берагі пасля разліву. Якая яна прыгожая, гэта красавіцкая раніца. Але, на жаль, няма часу любавацца краявідамі, справы чакаюць. Бо ў дырэктара ААТ «Дужаўка» жорсткі рабочы графік: да планёркі, на якую збірае спецыялістаў у 7 гадзін, трэба аб’ехаць усе фермы, пабываць на машынным двары, каб мець поўную карціну за мінулы дзень і намеціць задачы на сённяшні. І так – штодня…

Для Сяргея Падбярэзскага гэтыя мясціны – родныя з маленства. Многія яго равеснікі пасля заканчэння школы пакінулі сваю малую радзіму, а ён – не. Не даспадобы было яго сялянскай натуры гарадское жыццё. Жартуе: «У Дужаўцы нарадзіўся – тут і прыгадзіўся. Горад – ён шумны, мітуслівы. А ў нас прастора, дыхаецца свабодна». Ды і прыклад бацькоў адыграў сваю ролю ў выбары юнаком жыццёвага шляху: яго тата, Мікалай Андрэевіч, працаваў у калгасе брыгадзірам комплекснай брыгады, быў нават узнагароджаны за добрасумленную працу ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, а маці, Марыя Піліпаўна, загадвала Дужаўскай малочна-таварнай фермай. У сям’і Падбярэзскіх было чацвёра сыноў, і толькі старэйшы з іх, Валодзя, стаў шахцёрам, выехаў ва Ўкраіну, астатнія ж засталіся ў роднай вёсцы. Васіль і Аляксандр былі вадзіцелямі, а вось Сяргей прайшоў шлях ад механізатара да кіраўніка гаспадаркі.

– Спачатку я працаваў на трактары, – успамінае Сяргей Мікалаевіч. – Араў, сеяў, выконваў іншыя работы. Потым – служба ў арміі. Калі вярнуўся дамоў, уладкаваўся на аўтамашыну. А неўзабаве, як надыйшоў час бацьку ісці на пенсію, заняць брыгадзірскі «пост» прапанавалі мне. Па сутнасці, увесь тагачасны калгас «Перамога» з’яўляўся адной комплекснай брыгадай, і ўсюды трэба было паспець. Добра, што за мной замацавалі машыну…
Унікаць яму даводзілася не толькі ў паляводчыя справы, але і жывёлагадоўляй займацца. Адсутнасць тэарэтычнай базы кампенсавалася практыкай, гаспадарскай жылкай, уменнем арганізаваць людзей. Гэтыя якасці ў маладым брыгадзіры не засталіся непрыкмечанымі, і ў 1993 годзе яго прызначылі намеснікам старшыні калгаса, а яшчэ праз тры гады Сяргей Мікалаевіч стаў яго кіраўніком. За час работы на гэтай пасадзе шмат змен адбывалася ў сельскай гаспадарцы, і адна з найбольш значных – рэарганізацыя, калі «Перамозе» давялося ўзяць пад сваё «крыло» суседні калгас Ільіча. Часам былі і цяжкасці, не без гэтага. Але нязменнай для яго як старшыні была ўпэўненасць, што пацвярджалася на практыцы: каб справы ў гаспадарцы ладзіліся, важна зацікавіць лю-дзей матэрыяльна, знайсці да кожнага падыход. І, вядома ж, трымаць дысцыпліну. Такі стыль работы кіраўніка сябе апраўдвае: гаспадарка заўсёды – у ліку лепшых у раёне.

Праўда, аб сваёй рабоце Сяргей Мікалаевіч шмат гаварыць не любіць. Маўляў, самі за сябе няхай гавораць яе вынікі, што дасягаюцца стараннямі ўсяго калектыву. І больш ахвотна расказвае аб сваім дзяцінстве і юнацтве, праведзеных у роднай сэрцу Дужаўцы, аб сваіх земляках. Як любіў пацаном ездзіць з бацькам па палях на брыгадзірскім вазку. І што меў асаблівы інтарэс да коняў, нават спрабаваў прывучаць да папругі маладых, калі падрос. Прыгадаў, як у касавіцу калісьці вялікі заліўны луг паміж вёскамі Вужжар і Харанева аж гудзеў: мужыкі выкошвалі яго ўручную (па 50-70 чалавек выходзіла), а дзятва на конных падводах вазіла сена да сціртаў. Быў у людзей тут і свой інтарэс: на кожным падвор’і трымалі па 1-2 каровы, а калгас за работу выдзяляў «соткі» сенакосу. Увогуле, тады ўсе канікулы дзеці працавалі ў гаспадарцы, і Сяргей ужо з пятага класа прыносіў бацькам свой летні заробак – не менш як 100 рублёў. Па тых часах грошы немалыя. А яшчэ Сяргей загартоўваўся раннім купаннем у рацэ Проня: адкрываў сезон у красавіку – і так да глыбокай восені.
Успаміны, успаміны… Незваротны бег жыцця, што з кожным годам усё больш набірае хуткасць. Вось і 60-гадовы рубеж перасягнуты ўжо: днямі Сяргей Мікалаевіч адзначыў свой юбілей. Ці хацелася б, азіраючыся на мінулае, штосьці ў ім змяніць, зрабіць інакш? Магчыма. Апроч аднаго: ён ніколі б не пакінуў сваю малую радзіму.

Наталля КАЛЕСНІКАВА

  • Последние записи

    Ловкий, быстрый, выносливый: чаусская молодежь соревнуется

    О том, как две коллеги из Чаус, Дина Черных и Галина Василевская, провели время во Львове

    Ольга Будкевич, заведующий Осиновского ФАПа рассказала в чем успех лечения пациентов

    Почему за советами к семье Козловых из деревни Петуховка Чаусского района обращаются односельчане

    Студотряд, работавший в ОАО «Дужевка» Чаусского района, окончил работы

    Председатель ГТК рассказал о задержании крупных партий наркотиков

    Как олимпийская чемпионка Динара Алимбекова и чемпион Европы Роман Елетнов тренировали чаусских ребят

    Нужна работа? Предлагаем переезд

    Решили переделать веранду, убрать межкомнатную перегородку, построить баню? Получите официальное разрешение

    У Вялікіх Амхінічах Чавускага раёна адзначылі свята вёскі [Ёй ужо 458 гадоў]

    Виктория Зотова из Чаус поделилась впечатлениями от участия в конкурсе «Мозырская палитра-2018»

    Как чаусские школьники работают в лесопитомнике

  • Версия для слабовидящих




    Председатель ГТК рассказал о задержании крупных партий наркотиков

    17 июля, Минск /Владимир Матвеев - БЕЛТА/. В 2018 году на границе Беларуси были задержаны крупные партии наркотиков. Об этом после доклада Президенту Беларуси Александру Лукашен...

    Что можно посмотреть в кинозале «Сузор’е»

    КИНОАФИША  СУЗОРЬЕ  18 июля В 11.00 и 16.00  «Малифисента». 3D. Детский  18 и 19 июля В 19.00  «Шаг вперед». 3D. Взрослый 19 июля В 11.00 и 16.00  «Тайна Коко». 3D. Детский

    Погода в Чаусах

    Погода Чаусы
    Информация сайта pogoda.by

    Архив публикаций

    Новостная лента БЕЛТА